عکسی که در چند مسابقه عکاسی عنوان برترین عکس رو به خودش اختصاص داد...

بچه پاندایی که بعد از زلزله از ترس پای پلیس رو بغل کرده!

با اینکه در حوالی چشمم ندارمت

اما همیشه کنج دلم دوست دارمت

انگار که نیامــده ای باز مثل قبل

این جمعه هم تو را به خــــدا می سپارمت...

دلـــم را سپردم به بنگاه دنیا

و هی آگهی دادم اینجا و آنجا

و هر روز

برای دلـــم

مشتری آمد و رفت

و هی این و آن

سرسری آمد و رفت

ولی هیچ کس واقعا

اتاق دلـــم را تماشا نکرد

دلـــم قفل بود

کسی قفل قلب مرا وا نکرد

یکی گفت:

چرا این اتاق

پر از دود و آه است

یکی گفت:

چه دیوارهایش سیاه است

یکی گفت:

چرا نور اینجا کم است

و آن دیگری گفت:

و انگار هر آجرش

فقط از غم و غصه و ماتم است

و رفتند و بعدش

دلــم ماند بی مشتری

ومن تازه آن وقت گفتم:

خدایا تو قلب مرا می خری؟

و فردای آن روز

خدا آمد و توی قلبم نشست

و در را به روی همه

پشت خود بست

و من روی آن در نوشتم:

ببخشید، دیگر

برای شما جا نداریم

از این پس به جز او

کسی را نداریم...

خوانده بود :

“زیر باران باید رفت”

فکر می کرد :

زیر باران باید ، رفت !

كاش باشند پسرهایی كه :

بوی مردانگی بدهند ...

ناب و خالص باشند ...

در دستانشان عزت یک مرد، یک مرد واقعی لمس شود ...

اهل ناموس بازی نباشند ...

بشود روی حرف و قول هایشان حساب کرد ...

كاش باشند پسرهایی كه :

به قولی که داده اند وفادار بمانند ...

اگر در زندگیشان دختری هست که دوستش ندارند ،

دلش را نشکنند ...

كاش باشند پسرهایی كه:

خنده زنان را به فاحشه بودن، ندانند ...

همه را مانند خواهر و مادر خود، پاک بدانند ...

موی بلوند و بلند را، فاحشگی ندانند ...

ذهنی زیبا داشته باشند ...

تنها دنبال زیبایی نباشند ...

تنها زیباترین دختر دنیا را دوست نداشته باشند ...

دختری را دوست داشته باشند که بتواند دنیایشان را به زیباترین شکل بسازد ...

هنوز آدم هایی از جنس فرشته پیدا می شود ...

نادرند !

کمیاب اند !

پاک اند !

اما هستند ...

مــــن يكــــــ دخترمـــــ....

مرا دخـــــتر خانـــــوم می‌نامند... مضمـــــونی که جذابیـــــتش نفـــس‌گیـــر استـــــ…

دنــــیای دختـــــرانه من نه با شمـــع و عروســـک معنـــــا پیدا می‌کنــــد و نــــه با اشــــک و افســــون....

امـــا تمــــام این‌هــــا را هــــم در برمی‌گیرد…

منـــــ نــــه ضعیــــفم و نــــه ناتــــوان، چــــرا کــــه خداونـــــد مــــرا بدونــــ خشــــونت و زورِ بــــازو می‌پسنـــدد.

اشـــک ریختنــــ قـــــدرت من نیســــت، قدرتـــــ روح مــــن استــــ… اشــــــک نمی‌ریزمـــــ تــــا توجهــــی را بـــه  خــــواستــــه‌ام جـــلب کنــــم، بــــا اشکــــم روحــــم را می‌شویــــم.
خــــــانه ي بی‌ من ســــرد و ســــاکت استــــ، چــــرا کــــه شــور و هیجــــان زندگــــی بـــا صـــدای بلنــدحرف زدنــــ، و موسیــــقی گــــوش دادن، نیســــت… زندگــــی ترنــــم لالاییِ آرامــــش بخشـــی را مـــی‌طلبـــد کـــه خـــــدا در جادویــــ صـــــدای مــــن نهفــته استــــ...
مــــن تنــــها بــــا ازدواج کــــردن و مـــادر شـــدن نیســـت کــــه معنــــا می‌گیــــرم، مــــن به تنهایی معنا دارم، معنـــــای عمیقــــی در واژه دختـــــر بودنــــ اســـت...
اگـــر فرهنــــــگ غــــلط و کـــــوتاه نظــــری مــــــرا ضعیــــفه بــــخواند بــــاز هـــم قـــوی‌تر از قبل از پشت همین  واژه ســــــربلند می‌کنـــــم و لبخنـــــد می‌زنــــــم…

چـــــرا کـــــه خـــــــــداوند مـــــــرا دختــــــــــر آفریـــــده استـــ و همیـــــن بـــــرای مـــــن کــــــــافی استـــــ…

این روزا فهمیدن زبان مادری سخت شده...

قبل تر ها وقتی میگفتند:دوستت دارم معنی فارسی اش ساده بود

اما حالا دوستت دارم هزار معنی مختلف میده

جز دوستــــت دارم