تو در آن پرده كه بيش از پيش شيدامان كني

ما در اينجا گم، كه تا شايد تو پيدامان كني

ما در اينجا غايبيم و اين همه راز و نياز

مي رود تا آسمان تا تو هويدامان كني

ذهن ما باغچه است،

گل در آن باید کاشت

و نکاری گل من، علف هرز در آن می روید.

زحمت کاشتن یک گل سرخ

کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است!

گل بکاریم زیاد

تا مجال علف هرز فراهم نشود

بی گل آرایی ذهن

نازنینم،

نازنینم،

هرگز آدم، آدم نشود

جاذبه سیب ، آدم را به زمین زد

و جاذبه زمین ، سیب را ...

فرقی نمیکند؛

سقوط ، سرنوشت دل دادن به هر جاذبه ای غیر از خداست

به جاذبه ای می اندیشم  که پروازم میدهد ،

خدا ...

نگذار هرکسی از راه رسید؛

با ساز دلت تمرین نوازندگی کند!!!!

این قهرمانان رفتند برای دفاع از ناموس ...

عده ای در خیابان میروند برای شکار ناموس ...

آدم ها برای هم سنگ تمام می گذارند.

 اما نه وقتی که در میانشان هستی، نه...

 آن جا که در میان خاک خوابیدی؛ 

 «سنگ تمام» را می گذارند و می روند ...!