خداوندا...

دستانم خالی اند و دلم غرق در  آرزوها...

یا به قدرت بی کرانت دستانم را توانا گردان

یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن...

کوروش کبیر

سالها پیش از این

زیر یک سنگ گوشه ای از زمین

من فقط یک کمی خاک بودم همین

تو در آن پرده كه بيش از پيش شيدامان كني

ما در اينجا گم، كه تا شايد تو پيدامان كني

ما در اينجا غايبيم و اين همه راز و نياز

مي رود تا آسمان تا تو هويدامان كني

ذهن ما باغچه است،

گل در آن باید کاشت

و نکاری گل من، علف هرز در آن می روید.

زحمت کاشتن یک گل سرخ

کمتر از زحمت برداشتن هرزگی آن علف است!

گل بکاریم زیاد

تا مجال علف هرز فراهم نشود

بی گل آرایی ذهن

نازنینم،

نازنینم،

هرگز آدم، آدم نشود

جاذبه سیب ، آدم را به زمین زد

و جاذبه زمین ، سیب را ...

فرقی نمیکند؛

سقوط ، سرنوشت دل دادن به هر جاذبه ای غیر از خداست

به جاذبه ای می اندیشم  که پروازم میدهد ،

خدا ...